Utrata kilku zębów naraz zmienia nie tylko wygląd twarzy, ale wpływa na cały zgryz. Zęby sąsiadujące mogą się przesuwać, trudniej gryźć, a wymowa jest mniej wyraźna. Z czasem w miejscach braków dochodzi też do zaniku kości, co może ograniczać wybór metod odbudowy. Dlatego rekonstrukcję warto ułożyć etapami: najpierw diagnoza, potem przygotowanie, na końcu dopasowana protetyka. Dobrze zaplanowane leczenie poprawia też podparcie warg i policzków, dzięki czemu twarz wygląda naturalniej.
Spis treści
Krok 1: diagnostyka przy rekonstrukcji uśmiechu
Na początku lekarz zbiera wywiad, ocenia stan dziąseł i zgryzu oraz wykonuje badania obrazowe. Przy większych brakach pomocna jest tomografia CBCT, która pokazuje kość w trzech wymiarach i pozwala bezpiecznie zaplanować implanty albo sprawdzić, czy potrzebna będzie odbudowa kości.
Uzupełnieniem są zdjęcia RTG i skany cyfrowe, dzięki którym można przewidzieć ustawienie przyszłych zębów oraz kontakt między szczęką i żuchwą. Na pierwszej wizycie powiedz, czy ważniejsza jest stabilność przy jedzeniu, czy efekt estetyczny, a także jak szybko chcesz zakończyć leczenie.
Krok 2: przygotowanie jamy ustnej
Zanim powstaną nowe uzupełnienia, należy wyleczyć to, co osłabia efekt, czyli:
- stany zapalne dziąseł,
- próchnicę,
- nieszczelne wypełnienia.
Zaczyna się od higienizacji i leczenia zachowawczego, a w niektórych przypadkach od leczenia kanałowego. Konieczne mogą być ekstrakcje zębów, których nie da się już bezpiecznie odbudować. Jeśli problemem jest choroba przyzębia, najpierw stabilizuje się sytuację periodontologicznie. Jeżeli zaciskasz zęby w nocy lub masz bruksizm, zgłoś to – przyszłe prace mogą wymagać dodatkowej ochrony, np. szyny na noc.
Krok 3: wybór sposobu odbudowy
Przy wielu brakach rozważa się kilka rozwiązań. Implanty mogą zastąpić pojedyncze zęby albo stać się filarami pod mosty. Zabieg odbywa się w znieczuleniu, a następnie trwa gojenie i integracja z kością, zwykle 2-6 miesięcy. Gdy kości jest za mało, czasem potrzebna jest jej odbudowa, a w szczęce również podniesienie dna zatoki – o tym decyduje obraz z CBCT.
Jeśli implantów nie można wykonać od razu, wybiera się mosty protetyczne lub protezy. Stosuje się protezy akrylowe, elastyczne, szkieletowe i tymczasowe, a także protezy acronowe, cenione za lekkość i komfort. Jeśli zostały własne zęby, ich kształt i kolor można wyrównać koronami, a czasem licówkami. W przypadku braków w całym łuku można oprzeć odbudowę na kilku implantach na stałe.
Krok 4: etap tymczasowy i dopasowanie
Przy rozległej rekonstrukcji stosuje się uzupełnienia tymczasowe. Pozwalają one normalniej jeść, chronią tkanki i pokazują, czy kształt oraz długość zębów pasują do twarzy. Na przymiarkach koryguje się zwarcie i wymowę, żeby efekt nie wyglądał sztucznie. Osoby zestresowane leczeniem mogą zapytać o metody poprawiające komfort, w tym leczenie pod hipnozą.
Krok 5: utrzymanie efektu na lata
Po zakończeniu leczenia ważne są kontrole i higiena:
- szczotkowanie,
- czyszczenie przestrzeni międzyzębowych,
- regularna higienizacja.
Warto dopytać stomatologa, jak myć mosty i jak dobrać akcesoria do protezy, żeby nie podrażniać dziąseł i nie gromadzić osadu.
