Bruksizm, czyli mimowolne zaciskanie zębów i zgrzytanie nimi, może mieć znaczenie dla trwałości leczenia implantologicznego. Nie stanowi bezpośredniego przeciwwskazania do wszczepienia implantu, ale wymaga dokładniejszej diagnostyki, starannego planu odbudowy oraz kontroli po zakończeniu leczenia. Przy nadmiernych siłach zwarciowych implant i korona protetyczna są stale obciążane, a to zwiększa możliwe powikłania mechaniczne.
Spis treści
Jak bruksizm wpływa na implanty?
Implant po zrośnięciu z kością jest stabilny, jednak nie pracuje w taki sam sposób jak naturalny ząb. Nie posiada ozębnej, która częściowo amortyzuje nacisk. Oznacza to, że siły powstające podczas zaciskania zębów są przenoszone inaczej i mogą mocniej oddziaływać na elementy odbudowy protetycznej.
Przy bruksizmie zagrożeniem są implant, korona, śruba łącząca i cała konstrukcja protetyczna. Długotrwałe przeciążenia mogą prowadzić do starcia materiału, pęknięć, poluzowania połączeń oraz zaburzeń zwarcia. Im silniejsze i częstsze zaciskanie, tym większe ryzyko, że leczenie będzie wymagało korekt lub napraw.
Czy zgrzytanie zębami skraca trwałość leczenia?
Bruksizm może skracać trwałość leczenia implantologicznego, jeśli pozostaje nierozpoznany albo nie jest uwzględniony na etapie planowania. Sam fakt zgrzytania zębami nie oznacza, że implant się nie przyjmie. Oznacza natomiast wyższe ryzyko przeciążeń, które z czasem mogą osłabić stabilność odbudowy protetycznej i pogorszyć jej funkcję.
Znaczenie ma także stan tkanek wokół implantu. Jeżeli nadmiernym siłom towarzyszy niedostateczna higiena, łatwiej o podrażnienie dziąseł, odkładanie płytki bakteryjnej i rozwój stanu zapalnego. W takiej sytuacji zagrożeniem są problemy mechaniczne i biologiczne.
Co decyduje o bezpieczeństwie leczenia implantologicznego?
Duże znaczenie ma etap kwalifikacji do zabiegu. Konieczna jest ocena warunków kostnych, zgryzu, napięcia mięśni oraz pracy stawów skroniowo-żuchwowych. Pomaga to dobrać odpowiednie rozwiązania protetyczne i ograniczyć przeciążenia po wszczepieniu implantu.
Istotna jest również odbudowa protetyczna. Korona powinna zostać zaprojektowana w taki sposób, aby siły żucia rozkładały się możliwie równomiernie. U pacjentów z bruksizmem zaleca się także szynę ochronną stosowaną w nocy. Dzięki temu jest mniejsza szansa uszkodzeń zębów oraz późniejszego utrzymania efektów leczenia.
Jakie objawy powinny zwrócić uwagę?
Niepokój powinny wzbudzić przede wszystkim:
- poranne bóle mięśni żuchwy,
- napięcie twarzy,
- ścieranie zębów,
- pękające wypełnienia,
- bóle głowy,
- uczucie nadmiernego nacisku podczas gryzienia.
Po leczeniu implantologicznym sygnałem ostrzegawczym może być także dyskomfort w okolicy korony, zmiana kontaktów zgryzowych albo wrażenie, że odbudowa zachowuje się inaczej niż wcześniej.
Bruksizm nie wyklucza implantów, ale wymaga leczenia prowadzonego z większą precyzją i kontrolą. O trwałości nie decyduje zgrzytanie zębami, a to, czy problem został rozpoznany i uwzględniony na każdym etapie terapii.
Poprzedni artykuł 
